Το «Blame Game» του Π. Καμμένου και οι συνέπειες για τους ΑΝΕΛ και τη χώρα

Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 12:52

Του Γιώργου Αδαλή*

Όταν οι ΑΝΕΛ συνέπρατταν με τον ΣΥΡΙΖΑ με σκοπό τον σχηματισμό Κυβέρνησης τον Ιανουάριο του 2015, σχεδόν όλοι έσπευσαν να προεξοφλήσουν την αποτυχία της συνεργασίας αυτής. Κάποιοι μάλιστα την τοποθετούσαν πολύ κοντά χρονικά. Σχεδόν τέσσερα χρόνια μετά, και αφού είχε κάνει πολύ νωρίς την απίστευτη «πολιτική κωλοτούμπα» ο ίδιος ο Αλ. Τσίπρας, ο υπ. Εθνικής Αμύνης, Πάνος Καμμένος, αντιμετωπίζει πολιτικές θύελλες που φυσικά ο ίδιος έσπειρε.

Τα πρώτα μαύρα σύννεφα στις σχέσεις των δύο ανδρών ξεκίνησαν ευθύς αμέσως μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που δεν τήρησε ποτέ ο Αλ. Τσίπρας, οπότε εν συνεχεία ξεκίνησαν και οι «περιπέτειες» για τον Πάνο Καμμένο. Περιπέτειες που τον εξέθεσαν ανεπανόρθωτα στην εκλογική του βάση, αφού αναγκάστηκε πολλές φορές να υπερβεί τις «κόκκινες γραμμές» που ο ίδιος είχε θέσει.

Με τούτα και με κείνα, φτάσαμε στον Οκτώβριο του 2018, όπου όλοι εκτιμούν ότι ο Π. Καμμένος ξεκίνησε ένα πολιτικό «blame game», που όμως ακόμη και οι ίδιοι του οι φίλοι τον κατηγορούν για άκρως «unfair» παιχνίδι από μέρους του.

Και δεν έχουν άδικο, μια και ο πρόσφατος ελιγμός του σε σχέση με τη «συμφωνία των Πρεσπών», προκάλεσε ίλιγγο στο Μαξίμου, αλλά και στην ίδια τη χώρα, αφού προκαλεί τριγμούς στις σχέσεις μας με τη Ρωσία, αλλά και με το ίδιο το ΝΑΤΟ.

Πολλοί πιστεύουν ότι ο Π. Καμμένος προσπαθεί να διασώσει το κόμμα του και αντιμάχεται τη Συμφωνία των Πρεσπών. Άλλοι πιστεύουν ότι θα ρίξει την Κυβέρνηση προκειμένου να διασωθεί ο ίδιος πολιτικά. Τίποτα από τα δύο δεν ισχύει. Κι επειδή πρόκειται για πολιτική κίνηση που θα κληθεί να την πληρώσει η χώρα στο εγγύς μέλλον, είναι επιτακτική ανάγκη να αναλυθεί.

Κατ’ αρχάς, ο Π. Καμμένος και οι ΑΝΕΛ δεν μπορούν να στριμώξουν καν τον Αλέξη Τσίπρα βάζοντας ως όρο την ακύρωση της Συμφωνίας, με πολιορκητικό κριό το όριο των 151 βουλευτών που χρειάζεται η έγκρισή της στη Βουλή. Πολύ απλά, διότι ο Πάνος Καμμένος δεν ελέγχει πλέον επ’ ουδενί τρόπο την κοινοβουλευτική του ομάδα. Κι εξηγούμαι:

Σήμερα η Κοινοβουλευτική ομάδα των ΑΝΕΛ απαρτίζεται από επτά βουλευτές. Που αν το δει κάποιος στενά αριθμητικά, μπορεί όντως να δημιουργήσει πρόβλημα σε ό,τι αφορά το νούμερο των 151 βουλευτών που απαιτεί η έγκριση της «συμφωνίας», μια και ο κυβερνητικός συνασπισμός (ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ) αριθμεί 153 βουλευτές. Όμως, αμέσως μετά τη Συμφωνία, τρεις βουλευτές των ΑΝΕΛ τάχθηκαν ανοιχτά υπέρ της. Πρόκειται για τους Παπαχριστόπουλο, Κουντουρά και Ζουράρι, οι οποίοι έχουν ήδη δηλώσει ότι θα ψηφίσουν υπέρ της Συμφωνίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά έχουν δηλώσει ότι θα παράσχουν ακόμα και ψήφο εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση Τσίπρα αν αυτό χρειαστεί.

Το χειρότερο είναι ότι ένας από τους στενότερους συνεργάτες του Π. Καμμένου και μάλιστα υφυπουργός στην Κυβέρνηση, ο Τέρενς Κουίκ, διαχώρισε ανοιχτά τη θέση του με τον κ. Καμμένο στο θέμα αυτό. Πολύ χειρότερα διαφώνησε ακόμα και με τον εκπρόσωπο τύπου του κόμματος, κ. Τουσουνίδη, ο οποίος σε δημόσια εμφάνισή του στην τηλεόραση είχε πει ότι μπορεί οι ΑΝΕΛ να υπερψηφίσουν πρόταση δυσπιστίας προς την Κυβέρνηση αν η ΝΔ την φέρει στη Βουλή. Ο κ. Κουίκ διαφώνησε κάθετα με τον κ. Τουσουνίδη και ξεκαθάρισε ότι αυτός στηρίζει τη «συμφωνία των Πρεσπών».

Ακόμα και η κα Κατερίνα Παπακώστα που «γλυκοκοιτά» την προσχώρησή της στο κόμμα των ΑΝΕΛ ως ανεξάρτητη που είναι τώρα, εξέφρασε ήδη την επιθυμία της να στηρίξει κι αυτή τη Συμφωνία των Πρεσπών.

Άρα, ο Πάνος Καμμένος γνωρίζει καλά, ότι από τους επτά βουλευτές του (οκτώ μαζί με την κυρία Παπακώστα) ζήτημα αν ελέγχει τους τρεις, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού του. Με τρεις ψήφους κατά της Συμφωνίας, λοιπόν, είναι ακατόρθωτο να ρίξει την κυβέρνηση που μαθηματικά εξασφαλίζει τουλάχιστον 151 βουλευτές. Συν όποιον άλλον από τα υπόλοιπα κόμματα βρεθεί πρόθυμος να ψηφίσει υπέρ και, πιστέψτε με, είναι κάμποσοι αυτοί.

Άρα, ο κ. Καμμένος δεν έχει την παραμικρή ελπίδα να «ρίξει» την Κυβέρνηση εν όψει της εισαγωγής στη Βουλή της «Συμφωνίας των Πρεσπών» και μένει να δούμε τώρα, για ποιο λόγο προχώρησε σε όλη αυτή την κίνηση με το περίφημο πλέον «plan B» που έθεσε από τις ΗΠΑ όπου βρισκόταν και έμπλεξε τη χώρα σε μια δίνη αντεγκλήσεων μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας-ΕΕ-Γερμανίας και ΝΑΤΟ.

Γιατί, ως υπουργός Άμυνας, εξέφρασε διαφορετική θέση από την κυβέρνησή του που εξόργισε τους Ρώσους, βρήκε απροετοίμαστους τους Αμερικανούς και είναι αντίθετη με τον σχεδιασμό του ΝΑΤΟ;

Είναι φανερό ότι δεν πρόκειται για κάποιου είδους «πολιτική μπλόφα», αφού τα «κουκιά» δεν βγαίνουν και άπαντες το γνωρίζουν αυτό. Τι επιχειρεί ο κ. Καμμένος τούτη την ώρα και προβαίνει σε τέτοια παρακινδυνευμένα πολιτικά παιχνίδια;

Με δεδομένα τα χαμηλά δημοσκοπικά ποσοστά των ΑΝΕΛ, ο κ. Καμμένος επιχειρεί να βγει εντελώς από το κάδρο της «συμφωνίας». Να αποστασιοποιηθεί, προσποιούμενος τον κομιστή νέων προτάσεων τις οποίες όμως δεν τις θέλει κανείς από τους συμμάχους, πράγμα που ο ίδιος το γνωρίζει καλά ως Υπουργός Άμυνας. Κυρίως διότι τέτοιες προτάσεις δεν είναι υλοποιήσιμες από τον στρατηγικό σχεδιασμό των Επιτελών του ΝΑΤΟ.

Και, όπως αναφέρθηκε στην αρχή του άρθρου, βλέποντας ορατό το φάσμα των εκλογών να πλησιάζει, ξεκινά ένα «blame game», το οποίο ελπίζει να εξαργυρώσει πολιτικά στις επόμενες εκλογές, εμφανιζόμενος σχεδόν ως ήρωας στα μάτια των δεξιών ψηφοφόρων, στους οποίους θα πει ότι «εγώ κάθισα εκεί προκειμένου να μπορέσω από μέσα να αποτρέψω αυτή τη συμφωνία. Ορίστε και το εναλλακτικό σχέδιο που τους προσέφερα».

Θα στραφεί ακόμη κατά των ίδιων των βουλευτών του ως «προδομένος» και θα προσπαθήσει να συγκρατήσει τα χαμηλά ποσοστά της δημοτικότητας που έχει.

To πολιτικό παιχνίδι αυτό, εγώ προσωπικά το χαρακτηρίζω «unfair», διότι όλα αυτά τα γνωρίζει ο υπουργός Άμυνας εδώ και πολύ καιρό. Και το δίκαιο θα ήταν να προχωρούσε προ διετίας σε τέτοιες δηλώσεις και πρωτοβουλίες, όταν ΚΑΙ συνοχή είχε στο κόμμα του ΚΑΙ ήταν ακόμη νωρίς για ελιγμούς. Δυστυχώς το πραγματοποιεί λίγο πριν τις επόμενες εκλογές. «Unfair» πολιτικά είναι, επίσης, διότι αν είχε πραγματικά τέτοιες διαθέσεις, και με δεδομένο ότι όλα αυτά είναι γνωστά από τον πρώτο χρόνο (2015), γιατί δεν έριξε τότε τον Τσίπρα και τον «εκβιάζει» σήμερα, που πλησιάζουμε στις εκλογές; Ειδικά όταν τότε δεν υπήρχαν πρόθυμοι υποστηρικτές μιας τέτοιας αισχρής Συμφωνίας;

Είναι προφανές ότι ο Π. Καμμένος κάθισε αναπαυτικά στην καρέκλα του Υπουργού Άμυνας, συμφωνώντας πάντοτε σε όλα. Δεν κατάφερε να αναχαιτίσει τίποτε απολύτως από το «Σκοπιανό» και έκλεισε τα αυτιά του στις μεγάλες διαδηλώσεις που ξεσήκωσαν τον κόσμο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Το κόμμα του, οι «ΑΝΕΛ», ενώ κέρδισαν την είσοδό τους στη Βουλή με πολύ συντηρητικές έως και ακροδεξιές θέσεις, εν τούτοις στην πορεία συμφώνησαν σε όλα όσα έπραξε η κυβέρνηση Τσίπρα! Σε μια γκάμα που περιλαμβάνει όλο το φάσμα των Εθνικών μας θεμάτων. Ως και τα θέματα της Ορθοδοξίας προχώρησαν κανονικά. Πραγματοποιήθηκαν οβιδιακές αλλαγές στη χώρα, με τον Πάνο Καμμένο και τους ΑΝΕΛ να παρακολουθούν με απάθεια. Στα δε ζητήματα της οικονομίας, ψήφισαν τα πάντα χωρίς καμία διαμαρτυρία.

Ειδικά από πέρυσι που το δίδυμο Τσίπρα-Κοτζιά άνοιξε το σύνολο των εθνικών μας θεμάτων, η απάθεια του κ. Καμμένου είναι πολύ πάνω απ’ όσο περίμεναν ακόμα και οι πιο πιστοί του ψηφοφόροι. Άνοιξαν διάπλατα το «Αλβανικό», οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, και το μοναδικό που θα έχουν να θυμούνται οι Έλληνες από κείνον είναι οι δεκάδες φορές που απείλησε με παραίτηση, αλλά ουδέποτε το έπραξε, και η... ρίψη στεφάνου στην επέτειο των Ιμίων από τα... 2.5 μίλια μακριά από τις νησίδες!

Εάν συγκεντρώσει κάποιος τις δηλώσεις που έκανε πριν το 2015 ο Π. Καμμένος, θα περίμενε να έχει παραιτηθεί τουλάχιστον 30 φορές στην πορεία, χωρίς δόση υπερβολής. Από χαμηλής σημασίας ζητήματα, όπως τα θρησκευτικά στα σχολεία, ως μεγάλης εμβέλειας ζητήματα, όπως το «Σκοπιανό», το δίδυμο Τσίπρα - Κοτζιά έχει πράξει ακριβώς τα αντίθετα με όσα πρέσβευαν οι ΑΝΕΛ πριν μπουν στην Βουλή. Και πέραν κάποιων λεκτικών αντιστάσεων που προέβαλαν, οι ΑΝΕΛ τελικά ψήφισαν τα πάντα και κράτησαν ζωντανή την παρούσα κυβέρνηση σχεδόν για μία τετραετία.

Ειδικά μετά τις αποστασιοποιήσεις στελεχών, αλλά και τις ανεξαρτητοποιήσεις βουλευτών των ΑΝΕΛ, με αποκορύφωμα αυτήν του συγγενή του, Δημ. Καμμένου, που προχώρησε σε ίδρυση νέου κόμματος μαζί με τον Μπαλτάκο, ο κ. Καμμένος είναι πλέον εντελώς μόνος. Κράτησε με νύχια μια με δόντια τη θέση του υπουργού Άμυνας, αλλά τελικά χρεώθηκε προσωπικά ο ίδιος τη «διατήρηση αυτής της Κυβέρνησης στην εξουσία». Και το κοινό, στο οποίο αλιεύει ψήφους, δεν πρόκειται να του το συγχωρήσει αυτό.

Άρα, ή πρέπει να αλλάξει δεξαμενή ψηφοφόρων ή, με αυτά τα δεδομένα, ας προσχωρήσει κι αυτός σε ένα άλλο κόμμα. Είτε στη ΝΔ είτε σε κάποιο υπό ίδρυση που θα διεκδικήσει ψήφους από την Κεντροδεξιά.

Όπως και να έχει, αυτά που δήλωσε από τις ΗΠΑ με το περίφημο πλέον «plan B» για το Σκοπιανό, μπορεί να τον βοηθούν στα πολιτικά του σχέδια, αλλά δυστυχώς αποτελούν από τα πιο επικίνδυνα παιχνίδια για τη σταθερότητα της χώρας και τη συνοχή του Αιγαίου, της Μακεδονίας και της Θράκης, που σε τελική ανάλυση δεν είχε καμιά δουλειά, ως υπ. Αμύνης, να αναμιχθεί. Αυτά είναι κρίσιμα εθνικά ζητήματα που δεν τα αποφασίζει ένας υπουργός μόνος του, καταθέτοντας μονάχος και τις... αψυχολόγητες ιδέες του!

Ο μόνος που αντιλαμβάνεται κυριολεκτικά το πολιτικό δράμα του κ. Καμμένου είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, ο οποίος, παρά τη δύσκολη θέση στην οποία βρέθηκε με τα όσα έκανε, δεν άκουσε τους συνεργάτες του που ζήτησαν την άμεση αποπομπή του από την Κυβέρνηση. Και τον κράτησε πάλι εκεί, διότι γνωρίζει ότι όσο πλησιάζουμε προς τις εκλογές, τόσο θα φθείρεται πολιτικά και τόσο θα αυξάνει ο βαθμός της... αναξιοπιστίας του.

Σε λίγο καιρό, οι ΑΝΕΛ ή θα αναγκαστούν να διαλυθούν και πρακτικά ως κόμμα ή ο Π, Καμμένος θα αποχωρήσει από το κόμμα που ο ίδιος ίδρυσε...!

---------------------------------------

* O κ. Γιώργος Αδαλής είναι οικονομολόγος με ειδικότητα στην Οικονομετρία, Μηχανικός Η/Υ και ίδρυσε το 1999 την πρώτη ηλεκτρονική εφημερίδα στην Ελλάδα (www.aegeantimes.gr)

ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ «ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΗ»

ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ ΕΠΙΣΚΕΠΤΕΣ ΤΗΣ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑΣ