Χρήστος Γεωργακόπουλος, ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΠΙΣΤΗ: «Η ασφαλιστική βιομηχανία ειδικά στην Ελλάδα έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης»

Παρασκευή, 03 Νοεμβρίου 2017 10:44

 

Αν η Ευρωπαϊκή Πίστη ήταν γυναίκα, ίσως να μην διαλαλούσε τόσο περήφανα την ηλικία της. Ευτυχώς, λοιπόν, που δεν είναι και μπορεί άνετα να προχωρήσει στην τέταρτη δεκαετία της, πιο ανανεωμένη, πιο έμπειρη και πιο κεφάτη από ποτέ. Ο Χρήστος Γεωργακόπουλος, που παραμένει στο τιμόνι της ασφαλιστικής εταιρείας από την πρώτη μέρα ίδρυσής της, το 1977, κατάφερε να μετατρέψει μια προσωπική φιλοσοφία ζωής σε επιχειρηματικό success story. Σε μια μικρή χώρα, όπως η Ελλάδα, αυτό δεν ήταν ποτέ εύκολο, τα τελευταία μνημονιακά χρόνια, μάλιστα, είναι ακόμα δυσκολότερο. Σε πείσμα των πέτρινων χρόνων, όμως, η Ευρωπαϊκή Πίστη όχι μόνο δεν συρρικνώθηκε, αλλά αντιθέτως αναπτύχθηκε και εδραίωσε τη θέση της στις ηγέτιδες εταιρείες του χώρου.

Ποιο ήταν αλήθεια το μεγαλύτερο όπλο σε αυτή τη μάχη;

«Ο τρόπος που σκεφτόμαστε και ο τρόπος που νιώθουμε. Έχουμε αποκτήσει συνείδηση και έχουμε αποδείξεις ότι όλα τα αγαθά που έχουμε αποκτήσει και θέλουμε να αποκτήσουμε δημιουργούνται από τον τρόπο που σκεφτόμαστε (πνεύμα) και πολλαπλασιάζονται από τον τρόπο που νιώθουμε (συναίσθημα). Αυτό ισχύει για κάθε φυσικό, για κάθε νομικό πρόσωπο. Αυτή η αντίληψη μάς οδήγησε σ’ έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης και δράσης, όπως ενδεικτικά και όχι περιοριστικά είναι: Πρώτον, η αντίληψη εξυπηρέτησης που έχουμε όταν εξυπηρετούμε έναν ασφαλισμένο μας ή/και έναν συνεργάτη μας. Η αντίληψη εξυπηρέτησης, που αποτελεί φιλοσοφία ζωής για όλους εμάς στην Ευρωπαϊκή Πίστη, είναι σαν να είναι μοναδικός, σαν να μην έχουμε άλλον πελάτη ή/και συνεργάτη. Δεύτερον, οι αρχές πάνω στις οποίες θεμελιώσαμε την ζωή της Εταιρίας και την προσωπική μας ζωή. Αρχές αναλλοίωτες στον χρόνο, αδιαπραγμάτευτες και αδιαίρετες­, όπως η εντιμότητα, η συνέπεια, η φιλεργατικότητα και η χρηστή διαχείριση. Κάθε μια από αυτές τις αρχές δεν είναι μια απλή λέξη, αλλά τρόπος ζωής και όλες μαζί, μαζί με την αντίληψη εξυπηρέτησης απετέλεσαν και αποτελούν την κυριότερη ωστική δύναμη που οδήγησαν την Ευρωπαϊκή Πίστη από την θέση μιας μικρής άγνωστης Εταιρίας του 1977 στην σημερινή θέση της. Σημαντικά «όπλα» απετέλεσαν επίσης η πληρότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, ασφαλιστικών, επενδυτικών & βοήθειας (η Εταιρία είναι μικτή & ασκεί όλους τους κλάδους), το γεγονός ότι η Εταιρία είναι Ελληνική και αποτελεί κέντρο λήψεως αποφάσεων και όχι θυγατρική ή υποκατάστημα, η σταθερή διοίκηση & το γεγονός ότι δεν αποτελεί προσωπική ιδιοκτησία κανενός, αλλά ανήκει σε 1000δες μετόχους μεταξύ των οποίων 100δες εργαζόμενοι στην Εταιρία».

 

Πάντως, εκτός από την Ελλάδα, αλλάζει και η Ευρώπη, με το Brexit να είναι μόνο ένα δείγμα των αχαρτογράφητων νερών που έχουμε μπροστά μας. Πώς επηρεάζουν όλα αυτά την ασφαλιστική βιομηχανία και πώς ειδικότερα η Ευρωπαϊκή Πίστη έχει φροντίσει να θωρακιστεί;

Οι αλλαγές δεν αποτελούν απειλή. Είναι η φυσική, καθημερινή εξέλιξη των πραγμάτων. Η έλλειψη ικανότη­τας προσαρμογής στις νέες συνθήκες που αποτελούν­ το κάθε φορά νέο περιβάλλον αποτελεί απειλή. Η ασφαλιστική βιομηχανία, ειδικά στην Ελλάδα, έχει τεράστια περιθώρια ανάπτυξης. Η κατάρρευση του δημόσιου συστήματος ασφάλισης, το συνταξιοδοτικό πρόβλημα που προβάλλει ως εφιάλτης, η υπασφάλιση της Ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας, ο φόβος & η ανασφάλεια που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση καθιστούν την ασφάλιση πράξη πρόνοιας, πράξη σοφίας, αφού κάθε πολίτης κατανοεί ότι αν το κακό συναπάντημα που καλύπτει η ιδιωτική ασφάλιση συμβεί τώρα, η επόμενη ημέρα μπορεί να είναι τραγική και όχι απλά δυσάρεστη. Ο κάθε πολίτης με στοιχειώδη σωφροσύνη κατανοεί ότι η ασφάλιση είναι αγαθό πρώτης ανάγκης και όχι πολυτέλειας.

 Η ελληνική ασφαλιστική αγορά, αν και μικρή για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, προσελκύει το ενδιαφέρον ξένων επενδυτικών σχημάτων. Ίσως επειδή ακριβώς είναι «μικρή» και άρα υπάρχουν μεγάλα περιθώρια ανάπτυξης;

Πράγματι είναι μικρή για τα Ευρωπαϊκά δεδομένα. Θεωρώ ότι το ενδιαφέρον αυτό δεν πηγάζει από το μέγεθος της αγοράς, ούτως ή άλλως υπασφαλισμένης, αλλά από την φιλοσοφία και τις πολιτικές των πολυεθνικών εταιριών να έχουν παρουσία σε κάθε αγορά.

 Η κυβέρνηση προχωρεί τις ασφαλιστικές μεταρρυθμίσεις χωρίς να λάβει υπόψιν της τον συμπληρωματικό ρόλο που θα μπορούσε να παίξει η ιδιωτική ασφάλιση. Πιστεύετε πως είναι ένα λάθος που μπορεί να διορθωθεί ή ήταν μια μεγάλη ευκαιρία που χάθηκε;

Ίσως ακουστεί αιρετικό αλλά απ’ ό,τι φαίνεται η αλήθεια αποτελεί πλέον αίρεση. Η δημόσια ασφάλιση αποτελεί ένα πολύ ακριβό σύστημα παροχών που η χαμηλή ποιότητά τους το κάνει αποστροφικά ακριβότερο. Δεν πιστεύω ειλικρινά ότι θα υπήρχε έστω και ένας Έλληνας που θα δεχόταν να πληρώσει το 43% του κόστους μισθοδοσίας του (π.χ. ΙΚΑ) για να έχει τις παροχές που προσφέρει το δημόσιο σύστημα ασφάλισης αν δεν ήταν υποχρεωμένος να το κάνει.
Όμως, ούτε η σημερινή Κυβέρνηση, που ενδεχομένως­ έχει μια αρνητική προκατάληψη για τον ρόλο της ιδιω­τικής ασφάλισης, τονίζω ενδεχομένως, ούτε καμία­ άλλη προηγούμενη, ούτε καν η δικτατορία του 1967 δεν τόλμησε να «βάλει χέρι» στην δημόσια ασφάλιση και στην κατασπατάληση των ασφαλιστικών εισφορών μέσω π.χ. πληρωμής συντάξεων σε «τυφλούς» που βλέπουν καλύτερα από εμάς και σε πεθαμένους, μέσω κακοδιαχείρισης των αποθεματικών, καταχρήσεων, άσκοπων διορισμών κ.ά.
Η ιδιωτική ασφάλιση, αν επέτρεπαν στους πολίτες να επιλέξουν μεταξύ δημόσιας και ιδιωτικής ασφάλισης, θα αποτελούσε το κύριο και όχι το συμπληρωματικό σύστημα ασφάλισης. Όμως αυτό δεν θα γίνει γιατί κάποιες καταστάσεις αποτελούν «κράτος εν κράτει» και επειδή και η εκάστοτε πολιτική εξουσία είναι μέρος του δημοσίου, δεν φαίνεται ότι η κατάσταση μπορεί να αλλάξει.

 Στον κλάδο του αυτοκινήτου παρατηρούνται πιο έντονα από ποτέ φαινόμενα αθέμιτου ανταγωνισμού. Αν δεν ληφθούν έγκαιρα μέτρα, ποιος θα είναι ο μεγάλος χαμένος;

Μεγάλος χαμένος θα είναι ο θεσμός και το κύρος του. Ο κίνδυνος της επαναφοράς της καταστάσεως των ελλειμμάτων 100δων εκατομμυρίων της 10ετίας του 1980 – 1990 είναι ορατός, ειδικότερα αν η εποπτική αρχή επιδείξει ανοχή και «κατανόηση» σε φαινόμενα που με «γυμνό οφθαλμό» δεν μπορούν να δικαιολογήσουν τα ασφάλιστρά τους ή/και στο φαινόμενο των εταιριών ΕΠΥ. Ο επόμενος μεγάλος χαμένος θα είναι η κοινωνία­ των ασφαλισμένων. Επισημαίνω ότι κατά την άποψή μου, τίποτα δεν θα συμβεί που θα πλήξει τον θεσμό και την κοινωνία εφόσον η εποπτική αρχή επιτελεί το έργο της όπως επιβάλλει ο Νόμος, η τάξη και το συμφέρον της κοινωνίας.

 Πώς πιστεύετε ότι σε αυτή τη δύσκολη οικονομική συγκυρία, και χωρίς ουσιαστικά να έχει κάποιο φορολογικό κίνητρο, θα πειστεί ο Έλληνας πολίτης να επενδύσει από το υστέρημά του σε ένα ασφαλιστήριο συμβόλαιο;

Η ασφάλιση είναι αγαθό πρώτης ανάγκης. Όπως είναι η τροφή, τα φάρμακα, το νερό κ.ο.κ. Δεν είναι είδος πολυτελείας. Σε περιόδους οικονομικής κρίσης και ανέχειας αυτό το αγαθό είναι περισσότερο αναγκαίο, γιατί αν ο ασφαλιστικός κίνδυνος επέλθει, η ζωή κάθε πολίτη, οικογένειας, επιχείρησης που πλήττεται γίνεται τραχεία. Πολλές φορές λέγεται ότι η ασφάλιση κοστίζει. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Δεν κοστίζει η ασφάλιση, η ζωή κοστίζει, το super market κοστίζει, τα καύσιμα, τα φάρμακα κοστίζουν. Η ασφάλιση είναι το μόνο μέσο που ανακάλυψε η ανθρώπινη σοφία, αιώνες τώρα, που εξασφαλίζει όλα αυτά τα αγαθά όταν καθένας που πλήττεται από κινδύνους πιθανούς και βέβαιους δεν μπορεί πλέον να κάνει τίποτα για να τα εξασφαλίσει.

 Αν ξεκινούσατε σήμερα από την αρχή, ποιο λάθος θα φροντίζατε να επαναλάβετε και ποιο θα αποφεύγατε;

Δεν πιστεύω ότι υπάρχει άνθρωπος που κάνει συνειδητά, εν γνώσει του, λάθη. Ως άνθρωπος έχω υιοθετήσει την θέση ότι ντροπή δεν είναι να κάνει κάποιος λάθος. Ντροπή είναι να επιμένει σε λάθος θέση. Την ίδια θέση έχει και η Εταιρία Ευρωπαϊκή Πίστη.
Έχω κάνει λάθη, όπως για παράδειγμα ότι αφιέρωσα χρόνο, πολύ χρόνο από την ζωή μου, συναισθήματα αγάπης & φιλίας, αφοσίωση και φροντίδα σε ανθρώπους που δεν άξιζαν ούτε τον χρόνο ενός βλέμματος. Όμως αυτό το μαθαίνει κάποιος μετά, αφού συμβεί. Αυτό το λάθος θα το ξανάκανα και είναι βέβαιο πως το κάνω και τώρα, γιατί εμπιστεύομαι τους ανθρώπους που συνεργάζομαι χωρίς επιφυλάξεις. Θεωρώ άδικο, ψυχοφθόρο και τελικά ζημιογόνο να κρατάς επιφυλάξεις και να μην εμπιστεύεσαι τους ανθρώπους που είναι γύρω σου και συνεργάζεσαι μαζί τους επειδή θα βρεθούν π.χ. πέντε μεταξύ χιλιάδων που θα προδώσουν την εμπιστοσύνη σου και συμπτωματικά στην περίπτωσή μου σε μια διαδρομή 74 χρόνων ζωής μεταξύ των οποίων 44 χρόνια στον χώρο των ασφαλίσεων υπήρξαν πέντε μόνο τέτοιες ακραίες περιπτώσεις.

Το 2017 είναι ήδη εδώ. Ένα νέο έτος, μια νέα συνέχεια και… από εδώ και πέρα τι;

Ό,τι λέει ο ποιητής: «Τις πιο όμορφες μέρες μας δεν τις έχουμε ζήσει ακόμη». Με ισχυρά οικονομικά μεγέθη και θέσεις που μας κατατάσσουν στις πρώτες θέσεις της αγοράς, με αναλλοίωτες αρχές, όπως τις περιέγραψα προηγουμένως, με εξαιρετική συνοχή εργαζομένων και μετόχων, με πορφυρά όνειρα και άσβεστη την φλόγα της δημιουργίας, συνεχίζουμε για την πραγματοποίηση του ονείρου μας όπως το ανακοινώσαμε την 1/11/2015 στο Συνέδριό μας στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών:
TO «ΟΝΕΙΡΟ»
• Θέλουμε μια κοινωνία εργαζομένων που θα ζει, θα δημιουργεί και θα αναπτύσσεται σε συνθήκες ασφάλειας, ανεμπόδιστων προοπτικών εξέλιξης, ιδανικού περιβάλλοντος και δίκαιης ανταμοιβής της προσφοράς τους.
• Θέλουμε μια κοινωνία ασφαλισμένων, ολόκληρη την κοινωνία, που θα ζει, θα δημιουργεί και θα αναπτύσσεται σε συνθήκες πλήρους εξασφάλισης των αγαθών για τα οποία αγωνίζεται νυχθημερόν: Εισόδημα, οικογένεια, περιουσία, ποιότητα ζωής.
• Θέλουμε μια κοινωνία επενδυτών στην οποία θα εξασφαλίζονται υψηλές αποδόσεις της επένδυσής τους με το χαμηλότερο δυνατό ρίσκο, που θα στηρίζουν «το όνειρο» κάθε φορά που θα χρειάζεται.
• Θέλουμε να εξασφαλίσουμε την πραγματοποίηση του Ονείρου με μια εσωτερική οργάνωση και διοικητική κουλτούρα ενιαία απολύτως απεξαρτημένη από πρόσωπα, προσανατολισμένη στο μέλλον.